Op zoek naar nieuwe leden voor onze vereniging / bewoners Ecodorp Zuiderveld

31-01-’22: Vanuit CVEG, Coöperatieve Vereniging Ecodorpen Gelderland, zijn we op zoek naar nieuwe, enthousiaste leden, die interesse hebben om op Ecodorp Zuiderveld (Nijmegen-Noord) te wonen en hiervoor op de wachtlijst willen komen. Op dit moment zijn zijn alle woningen vergeven aan onze leden, maar er vinden nog wel verschuivingen plaats en de wachtlijst voor sommige gezinssamenstellingen is beperkt.

Ecodorp Zuiderveld is het eerste project dat door CVEG is gerealiseerd! Duurzaamheid, circulariteit, goed nabuurschap, bewustwording en zorg voor elkaar en omgeving zijn erg belangrijk voor ons. We hebben 46 woningen (sociale huur) gerealiseerd, waaronder eengezinswoningen, appartementen en studio’s. Alle woningen zijn op dit moment toegewezen aan onze leden, maar er komen binnenkort weer woningen vrij.

Wanneer je lid wordt gaat er eerst een aspirant-lidmaatschapsperiode van start, waarin je bijdraagt aan de vereniging en de mogelijkheid hebt om te kijken of de vereniging bij je past. Na zes maanden kun je volledig lid worden. Wanneer je als bewoner op Ecodorp Zuiderveld woont, verwachten we een inzet van ongeveer 8 uur per week voor de gemeenschap. Zo hebben we verschillende kringen en werkgroepen, zoals de Tuinkring, Activiteitenkring en Zorgkring.

Ook zoeken we altijd nieuwe, enthousiaste leden om samen nieuwe duurzame projecten in Gelderland te realiseren. Er liggen al plannen voor verschillende projecten, waaronder een project in Wageningen en in Brummen.

Kom naar een rondleiding op Zuiderveld, of bezoek een online infoavond als je meer wilt weten. Bij specifieke vragen kun je altijd een mailtje sturen naar info@cveg.nl.

Een terugblik

Persoonlijk verslag van Angelique

December 2021 – Precies een jaar geleden kreeg ik de sleutel van mijn woning in ecodorp Zuiderveld. Lang naar toegeleefd, me ingezet, gedroomd. Het begin was niet makkelijk. Want als je in een gemeenschap gaat wonen focus je je niet enkel op je eigen huis en verhuizing, maar help je ook elkaar. Gezamenlijk zorgden we ervoor dat alle woningen geleemd werden, dat er 46 tweedehands keukens werden gevonden en geplaatst, dat mensen die het nodig hadden hulp kregen bij de verhuizing en andere klussen, dat de klussers elke dag voorzien werden van een lekkere lunch, dat er op kinderen gepast werd zodat ouders konden klussen… Voor ieder wat wils, maar loeizwaar.

Die winter was voor mij een opeenstapeling van nieuwe ‘eerste keren’. Eerste keer voorstrijken. Eerste keer stopcontacten onder het leem uitgraven. Eerste keer leemzakken in sneeuw begraven. Eerste keer bestraten. Waar ik altijd dacht dat ik twee linkerhanden had en me beter op administratieve en digitale taken kon richten, merkte ik dat ik meer kan dan ik dacht.
En natuurlijk: voor het eerst in een gemeenschap wonen. Het is inderdaad een meer intensieve manier van samen leven. Door het contact met anderen kom ik mijzelf sneller tegen: mijn valkuilen en triggers, maar ook mijn kwaliteiten en potentie. Zo leer ik behalve anderen, ook mijzelf steeds beter kennen.

Toen ik eenmaal verhuisd was, moest ik echt wel even bijkomen. En ik was niet de enige. We leken door een soort gezamenlijke ‘klus-burnout’ te gaan. En een groep vormen met zoveel mensen met uiteenlopende opvattingen bood ook uitdagingen. Toch bleven we leuke activiteiten met elkaar doen en gingen we verder met de trainingen in gemeenschapsvorming. Er werden verschillende kringen (werkgroepen) opgericht en ik besloot mijn steentje bij te dragen bij de verbindingskring en communicatiekring. Vriendschappen ontstonden, eetclubjes, vieringen, en zelf begon ik met veel plezier met het geven van geleide meditaties & mantrazingen.

Mijn kinderen wenden snel. Met het grootste gemak stappen ze verschillenden huizen binnen om met hun vriendjes te spelen. Ze zijn niet weg te slaan uit de grote tuin en ze komen regelmatig ‘helpen’ bij het aangeven van hout voor de schuur, het doen van een afwasje in het gemeenschapshuis of het planten van bloembollen. Ik zie ze opbloeien.

De rust is wedergekeerd in ons ecodorp, al zijn we nog volop in ontwikkeling. Ik geniet van het wonen in een gemeenschap. Ik zou niet anders meer willen!
Klaar zijn we nog niet. We zijn nog volop bezig met de afbouw van onze grote gemeenschappelijke schuur en het inrichten van ons gemeenschapshuis. Ook onze luxe gemeenschappelijke badkamer is nog in de maak en de tuin is een doorlopend project. En ook het proces van gemeenschapsvorming loopt altijd door. Toch zitten we er heel wat meer ontspannen bij dan een jaar geleden. Ik ben benieuwd wat het komende jaar ons gaat brengen.

Bezoek aan Ecodorp Aardehuizen in Olst

Geschreven door ons lid José

Vlakbij de spoorlijn Deventer-Olst ligt ecodorp Aardehuizen, naar inspiratie van de Earthships van Michael Reynolds. 23 woningen – 20 koop en 3 huur van de woningbouw- , waarvan de eerste twaalf vanaf 2008 werden gebouwd met autobanden, gevuld met drie grote karrenvrachten zand, aangestampt, op elkaar gestapeld en aan de noordkant en voor warmte-isolatie en -regulatie voorzien van een hardlemen wand. Grotendeels van afvalmaterialen gebouwd. Ter inspiratie mochten leden van onze vereniging langskomen voor een rondleiding.

Estella Fransen, kartrekker van het eerste uur in 2006, deed ons gezelschap CVEG’ers op de druilerige zondagochtend 3 oktober uitgebreid verslag. De meeste bewoners komen niet uit Olst, maar uit Deventer of elders. Een bevlogen wethouder in Olst heeft de doorslag gegeven zodat er anderhalve hectare voor ecologisch wonen beschikbaar kwam. In 2008 werd de spade in de veengrond gezet. Er werd geheid en hijskranen bleken nodig voor het stapelen van de banden. De tijd drong en ondanks de inzet van vele vrijwilligers werd er na de bouw van 11 huizen overgestapt op wanden van houtskeletten met strobalen voor de isolatie. Rond 2015 betrokken ze de woningen na een aantal jaren tijdelijke woonruimte op het terrein en ging ieder de binnenkant van het huis vormgeven. Het bouwen van de daken werd een harde leerschool. Hoewel naarstig geprobeerd is vocht buiten te houden, bleek na anderhalf jaar dat bij een aantal koepel daken schimmelvorming zichtbaar werd. Dit probleem is nog altijd niet helemaal opgelost.

Op de bewoners van twee koopwoningen na zijn de mensen van het eerste uur gebleven. Momenteel is niet iedereen actief voor de gemeenschap, voor activiteiten in het Middenhuis, het onderhoud van de paden en het vele groen. Misschien heeft de lange, intensieve duur van het bouwproces de energie voor het samenleven verzwakt?

Er is geen aspirant-lidmaatschap geweest. Geen training in wat het leven in een eco-gemeenschap van eenieder aan inzet blijft vragen. Want het is niet almaar een rozig samenzijn. Mensen blijven weerbarstig zichzelf en botsen met elkaar, dus dat moet steeds worden aangepakt. Wie het wonen in een ecodorp aangaat, moet zich goed realiseren dat er zich altijd problemen zullen voordoen die om een gezamenlijke aanpak vragen. En het gemeenschappelijke belang overstijgt het individuele.

Estella was heel nadrukkelijk in het bevestigen van haar positieve ervaringen. Ze heeft 77 mensen – 43 volwassenen en 33 kinderen- heel nabij en op allerlei manieren intensief leren kennen. Een gemeenschap van buren die als familie voelt.

Er is veel goed contact met de omliggende buurt. Ook kritiek want de koepels zijn spijtig genoeg niet echt groen begroeid geraakt. De wilgenhaag aan de buitenkant is een prachtige afscherming. En een enkele wantrouwige bezoeker moest constateren dat er allerlei inheemse groente groeide in plaats van ‘onkruid’.

We gingen vol inspiratie huiswaarts. Wie meer wil weten: https://www.aardehuis.nl