Klimaatverandering bedreigt het voortbestaan van ons land

Rutger Bregman, journalist bij ‘De Correspondent’ schreef in die – online – krant een brief aan alle Nederlanders. Een brief met een verhaal van Johan van Veen. Ingenieur. De Vader van het Deltaplan. Een van de grootste Nederlanders aller tijden en vrijwel niemand kent hem. Hieronder staat de inleiding van het verhaal van Rutger. Het hele verhaal is te vinden op ons forum.

Voor de toekomstige bewoners van de locaties van onze ecodorpen, is het goed te weten dat de klimaatverandering op ons allemaal invloed zal hebben. Door de bewoners van ecodorpen wordt gewerkt aan de regeneratie van de aarde. Met een andere manier van leven, bewust omgaan met energie en met de voorraden die de aarde ons geeft. Echter, niemand die leeft in het rivierengebied zal immuun zijn voor eventueel overstromende rivieren. Door te laten zien dat het goed mogelijk is om betaalbaar en duurzaam te wonen en te leven, waar omwonenden, vrienden en anderen kennis van kunnen nemen. En ook wat dat daadwerkelijk betekent voor de kwaliteit van het leven, nu en in de toekomst.

Het verhaal van Johan van Veen

In het Groningse plaatsje Uithuizermeeden is een klein monument voor Johan van Veen opgericht. Een grauwe buste die nauwelijks op hem lijkt, Bekijk hier de buste van Johan van Veen. tussen een parkeerplaats en een supermarkt (‘een van de lelijkste plekken van Nederland’, aldus Johans biograaf). Hij noemde zichzelf ‘dr. Cassandra’, naar de Griekse prinses die wist dat Troje zou vallen, maar door niemand werd geloofd.

Johan van Veen was een ambtenaar bij Rijkswaterstaat en voorspelde de Watersnoodramp van 1953. Niet één keer, maar twintig jaar lang. ‘Ja, dit kan in Nederland, want ze begrijpen er niets van’, had hij in 1952 nog tegen een journalist van Elsevier gezegd. De hoofdredacteur schrapte het interview toen uit het blad. ‘Paniekzaaierij’, vond hij het.

Het verhaal van Johan is het verhaal van Nederland. Een verhaal van een klein land aan de Noordzee, dat eigenlijk al in de golven zou moeten zijn verdwenen. Een land waar je je kop niet boven het maaiveld uit moet steken, en waar onbeleefdheid tot deugd is verheven. Een land van kleine kruideniers die klagen en zeiken, zeuren en mekkeren, die ‘lukt niet’, ‘mag niet’ en ‘kan niet’ blijven roepen, totdat ze zelf – ineens – het onmogelijke doen.

Maar daar is dan wel eerst een ramp voor nodig….

De brief van Rutger Bregman aan alle Nederlanders.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *