Biënnale 2018-2020 vanaf 2005

Watch this: We are the missing link!


De Internationale Architectuur Biennale Rotterdam begint haar achtste én negende editie, IABR–2018+2020–THE MISSING LINK in één keer in twee steden: op 31 mei in Rotterdam en op 1 juni in Brussel.

Hét thema van de IABR is al sinds The Flood, de “water biennale” van 2005, de toekomst van de stad en meer en meer de vraag hoe we de stad weerbaar kunnen maken. Begrijpelijk dat de directeur van de IABR, George Brugmans, de komende twee biennales daarom geheel in het teken heeft gezet van de Sustainable Development Goals (Duurzame Ontwikkelingsdoelstellingen) van de Verenigde Naties en het klimaatverdrag van Parijs.
Om de klimaatdoelstellingen te halen, moeten we eerst en vooral ons gedrag veranderen. Want onze destructieve manier van leven gaat ten koste van onze planeet. We wonen ons huis, de aarde, uit. We moeten dus ruimte maken én ruimte delen. Maar hoe doen we dat? We weten dat het moet, maar waarom gaat het zo moeizaam? Wat is de MISSING LINK en hoe doorbreken we de huidige patstelling? Dit zijn vragen die iedereen aangaan, en het zijn bij uitstek ook ontwerpvragen.

Drie curatoren, twee biennales, één programma
Daarom heeft de IABR drie curatoren benoemd, de Nederlandse Rijksbouwmeester Floris Alkemade, de Vlaams Bouwmeester Leo van Broeck en de Belgische architect Joachim Declerck, ziet u verderIABR-2018-2020.

Tweeluik in twee landen
IABR–2018+2020–THE MISSING LINK is een tweeluik in twee landen. Samen met haar curatoren en in partnerschap met Architecture Workroom Brussels wordt het werkveld voor deze dubbeleditie uitgebreid naar de lage landen, naar Nederland én België.

 

Bij sommige lezers lijkt er verwarring te zijn over waar wij voor staan en wat wij doen. Cveg staat voor (het vormen van en wonen in) een ecologisch en duurzaam dorp of wijk. Wij zorgen als grote groep mensen voor een veel kleinere groep minder gezonde mensen en mensen met een beperking. Dit betekent dat er ongeveer 4 tot 5 gezonde personen staan rondom 1 persoon met een gezondheidsprobleem en/of beperking. Dit naast de gezinsleden en mantelzorgers rondom die persoon die er toch al zijn, maar dit nu niet meer redden omdat het teveel wordt. We willen proberen te zorgen dat gezinnen en families zo lang mogelijk bij elkaar kunnen blijven. Thuis wonen en (wellicht) sterven zien wij als een groot goed. 

Daarnaast huren wij samen professionele gezondheidszorg in wanneer dat noodzakelijk zou zijn. Dus samen met elkaar iets voor elkaar kunnen betekenen, want anders zullen velen buiten de boot gaan vallen in deze maatschappij. Nog meer dan nu het geval is.

Willem Alexander refereerde 3 jaar gelden aan de veranderende samenleving in zijn kerstboodschap: hij noemde dat de participatie maatschappij. In de laatste kerstboodschap legde hij weer de nadruk op het feit dat we er samen moeten zien uit te komen.

Wat wij als buren willen brengen is eigenlijk niets anders dan betere, goed georganiseerde mantelzorg en nabuurschap:

  • dat het vanzelfsprekend is dat wanneer jij als gezonde buur boodschappen gaat doen, dat je dan even vraagt voor wie je nog meer boodschappen kunt doen;
  • dat je de tuin een beetje bijhoudt (wanneer jij dat leuk vindt, anders is er vast een ander die dat wel wil doen);
  • dat er altijd iemand is die een ziekenhuisbezoek begeleidt;
  • dat er iemand is die jou naar een afspraak brengt, bijvoorbeeld een feest binnen jouw kennissenkring;en nog veel meer wat je voor een ander kunt doen.

Wie komen er bij ons wonen? In ieder geval een zo divers als mogelijk gezelschap:

  • tweeverdieners met kinderen;
  • aleengaanden
  • vader en moeder met kinderen;
  • één-ouder-gezinnen met kinderen
  • gezinnen (ruim) boven bijstandsniveau;
  • gezinnen en mensen op bijstandsniveau;
  • jongeren;
  • ouderen;
  • ouderen (maar soms ook jongere mensen) met een dementerende partner (wie scheiden hen niet);
  • gezinnen met een gezinslid met een ernstige beperking waarbij het gezinslid met die beperking normaal gesproken niet thuis zo kunnen blijven wonen. Waarbij dat vaak toch gebeurt omdat er nergens goede opvang gevonden wordt.

Wanneer je bij ons rondloopt zie je overwegend gezonde en naar we hopen blije mensen. Weet dat op de achtergrond die blije mensen misschien wel zo vrolijk zijn omdat ze weten dat mensen die normaal gesproken tussen wal en schip vallen, dat die mensen hier goed opgevangen worden.

 

 

CVEG staat voor het duurzaam vormen van en wonen in een Dorp of Wijk.

Een leefgemeenschap zoals die wij voorstaan  bespaart vele duizenden Euro's voor de gemeenschap per jaar doordat iedereen bij ons, ook de mensen met een beperking, deelnemen aan en onderdeel zijn van de gemeenschap. Eenzaamheid is een groot probleem in onze maatschappij met vele verborgen kosten tot gevolg. Wij willen zodanig met elkaar omgaan dat eenzaamheid niet voorkomt. Alle zorg voor elkaar geschiedt op vrijwillige basis.

Onder elkaar wordt gezorgd voor de eerste  burenhulp voordat thuiszorg of andere vorm van verpleging wordt ingeroepen.

We werken met een mobiliteitsplan.

U zult zich zelf voor kunnen stellen op welke gebieden goede burenhulp erger voorkomt. Samen voor elkaar!

Weg met dat misverstand!

Het is een misverstand te denken dat onze wijze van zorgen voor elkaar inhoudt dat je er ALTIJD voor een ander moet zijn. Dat is niet zo dat houdt ook niemand vol. Ook jij hebt je eigen leven. Slechts een klein gedeelte van de bewobers heeft zorg nodig, zorg die begint bij boodschappen doen wanneer jij toch al naar de winkel gaat, een blokje om, straatje aanvegen, een keer de afwas doen etc. Zoals "nabuurschap" in delen van het land nog sterk aanwezig is, en zoals we met zijn allen steeds meer leunen op mantelzorg. Specialistische zorg leveren wij niet; daarvoor vragen we specialistische teams en bijvoorbeeld ZZP-ers.

Maatschappelijke kosten besparend

Misschien een idee om eens naar http://ecodorpennetwerk.nl/ te surfen. Er zijn vele vormen van ecodorpen in Nederland, hier krijgt u een aardig beeld.

Verschil tussen de meeste dorpen en ons initiatief is dat wij het liefst alles in huur realiseren, we kennen daarin dan dus geen particulier eigendom. We huren a.h.w. van onszelf, wij vormen samen de wooncoöperatie nietwaar?

Ook het bouwen nemen we niet volledig zelf ter hand. We willen ons concept graag snel vormgeven en zelf bouwen werkt enorm vertragend.

Er zijn dus verschillen, maar toch, een klik op Ecodorpen Netwerk Nederland is leerzaam.

Ecodorpen Netwerk

Als het gaat om mensen met beperkingen zijn ook voor de overheid community living en community care in toenemendemate belangrijke uitgangspunten voor het beleid. Community living betekent dat mensen met beperkingen gewoon leven in en deelnemen aan de samenleving. In het geval van community care is de hiervoor noodzakelijke ondersteuning ingebed in diezelfde samenleving. Voor de duidelijkheid: in de samenleving die wij voorstaan heeft iedereen met en zonder beperkiong zijn of haar bijdrage aan de leefgemeenschap.
Kern van beide begrippen is dat alle burgers dezelfde rechten en plichten hebben, dat zij alle maal een bijdrage leveren aan onze samenleving en daarom ook deel uit moeten maken van de maatschappij. Hoewel de begrippen hun oorsprong vinden in de verstandelijk gehandicaptenzorg, is het gedachtegoed ook van toepassing op andere doelgroepen in de gezondheidszorg zoals ouderen, lichamelijk gehandicapten en (ex-)psychiatrische patiënten.
Community care is een keuze, geen dogma. De keuze tussen community care en institutionele zorg moet iedereen voor zichzelf maken.
Deze zal afhankelijk zijn van individuele wensen en behoeften , lokale mogelijkheden en de financiële consequenties. Zodra community care beschikbaar isals alternatief voor institutionele zorg, zal opname in instellingen zich geleidelijk aan beperkentot mensen voor wie de beschikbare ondersteuning niet voldoende is. 
Knelpunten
Achterblijvende ontwikkeling Community care staat als zorgvorm nog in de kinderschoenen. Hoewel er veelbelovende experimenten zijn, blijft de ontwikkeling achter bij de verwachtingen. Mensen met verstandelijke beperkingen die hun leven op hun eigen manierproberen in te richten, lopen in onze samenleving tegen allerlei problemen op. Zo is er een tekort aan geschikte woonruimte, worden kinderen met een verstandelijke beperking meestal geweigerd door gewone scholen, is het openbaar vervoer niet toegankelijk en is er een gebrek aan arbeidsplaatsen bij de sociale werkvoorzieningen en gewone werkgevers.
Bestuurlijk model
Binnenlands bestuur De verantwoordelijkheid voor community care hoort volgens de RVZ bij het binnenlands bestuur. Op lokaal niveau zijn dat de gemeenten. Hun rol bestaat onder andere uit het helpen creëren van alternatieven voor het bestaande aanbod en het toegankelijk maken van algemene voorzieningen voor mensen met beperkingen. Hiertoe moeten gemeenten lokale en regionale partijen bij elkaar brengen en de onderlinge samenwerking bevorderen. Gemeenten moeten over deskundigheid, instrumenten en organiserend vermogen beschikken om deze rol waar te maken. Hierbij moeten zij ondersteund worden door een landelijke helpdesk.

Community Care en Community Living

Pagina 1 van 2